Aan onze bloglezers:sorry dat we jullie even hebben laten wachten. We hebben het hier zo naar onze zin dat we s’avonds laat wanneer we op de kamer komen te moe zijn om nog iets te schrijven. We zijn dan ook met vakantie en we zijn er zeker van dat jullie ook willen dat wij volop genieten in plaats van te bloggen.
Waar waren we gebleven ? Ha ja, we zaten in Castel del Monti. Een super mooi bergdorpje. De huizen in het oude centrum werden helemaal in dezelfde stijl en zelfde stenen gebouwd. Dit zorgt voor een heel mooi zicht als je naar het dorpje rijdt. Voor de rest is er niet veel te zien. Net zoals eigenlijk alle bergdorpjes hier in de streek.
In Toscane zie je de vele bergdorpjes al in de verte liggen. In de regio Marche is dit helemaal niet het geval. Het valt ons op dat de huizen hier overal verspreid liggen tussen de velden, tussen en op de heuvels maar bijna nooit in een cluster van een dorpje. Als er dan eens een bergdorpje is dan is het meestal erg verlaten. Heel veel huizen staan er dan ook te koop…. wie interesse heeft we kunnen jullie helpen 😉 We zijn aan het afdwalen.
We staan vol ongeduld te trappelen om een ander nationaal park in de Abruzze te gaan ontdekken. We zijn zelfs zo hevig dat we aan de ontbijtafel al met onze wandelschoenen aan zitten. Het kan ook zijn dat onze reiszakken ondertussen helemaal overhoop liggen en er geen plaats meer is.
We sturen de auto langs de vele bochten en tussen de bomen (weeral bomen) richting park. Na een week rondtoeren in de regio Marche en Abruzze beginnen we het hier een beetje te kennen. De Italianen hebben wel degelijk regionale parken maar de toeristische dienst heeft nog een beetje werk. Als je heel goed oplet zie je ergens langs de kant van de weg een heel klein bordje staan (al dan niet afgeschenen door de zon) met de vermelding van het park maar dat is het dan ook. Het is ook een zoektocht op zich om de wandelpaden te vinden. Ook in Majella park is het van dat. Nergens iets te zien. Na een kort beraad besluiten we het park te laten voor wat het is en trekken richting kust. Weg van de bomen en de kronkelbanen. En toch ook met de vraag of deze kustregio ook zo druk zal zijn zoals in Portonovo.
Aangekomen in Francavilla al Mare voelen we dat er een heel andere sfeer hangt. Ja, hier staan ook ligstoeltjes op het strand maar veel meer verspreid. En het is ook een heel pak rustiger. Wat een verschil en wat een aangename verassing.
De kust staat bekend als de trabocci kust. Trabocci zijn visinstallaties die uit hout vervaardigd zijn en al eeuwenlang gebruikt worden. Ook nu worden ze nog dagelijks gebruikt. Gelukkig maar want zo kunnen we we onze voeten in het zand smullen van vers gevangen vis. Begrijpen jullie nu waarom we die avond geen blog meer geschreven hebben?